Mariem reisde als in 2019 toerist naar België en meldde zich daarna aan in een asielcentrum en deed een asielaanvraag. Haar aanvraag werd eerst geweigerd, maar na 3 jaar juridische strijd kreeg ze uiteindelijk een tijdelijke verblijfsvergunning. “Ik moest me steeds weer bewijzen aan de overheid. 100 keer deed ik een politie-interview, precies alsof ik naar de gevangenis moest,” vertelt ze. De jaarlijkse vernieuwing van haar verblijfsdocument blijft een bron van onzekerheid.
De eerste jaren woonde Mariem bij familie in Oudenaarde, later in Aalst alleen met haar zus. Mariem herinnert zich: “We waren heel jong en hadden het financieel moeilijk, maar ik wou absoluut mentale vrijheid. Ik wou een carrièrevrouw worden.” Het contact met het thuisfront is minimaal. Ook nu nog kan Mariem alleen maar kort bellen met haar ouders, helaas blijft de afstand moeilijk om te overbruggen.
Als 16-jarig meisje was het niet simpel om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, ondanks dat ze vlot Frans sprak. Ze woonde echter in Vlaanderen, schaamde zich om fouten te maken en voelde druk om snel Nederlands te leren. “Aalst heeft een eigen dialect en straattaal, het leek wel Duits!” zegt Mariem. Toch zette ze door. Ze las dagelijks in de bibliotheek, volgde bijscholingen en stroomde vanuit OKAN meteen door naar een reguliere klas. Maar haar middelbare schooltijd werd zwaar verstoord door gezondheidsproblemen: tijdens de coronaperiode onderging ze een openhartoperatie en kreeg ze een pacemaker. Ze was de jongste in het ziekenhuis en mocht geen bezoek ontvangen. Toch was ze blij dat ze in België hierbij de nodige ondersteuning kreeg en tegen die tijd al goed Nederlands kon, maar haar leven veranderde wel. “Ik was sportief in Tunesië, ik deed competitie voetbal en moest stoppen vanwege mijn hart. Gelukkig kan ik hier tafeltennis spelen, want ik hou van sport.”
