Melissa Tihange

Wat volgde was een periode van zelfreflectie: wat wil ik nu écht? Moest ik terugkeren naar mijn eerste diploma in toerisme? Of toch verder in de wereld van innovatie, zij het zonder maatschappelijke insteek? En belangrijker nog: was ik er eigenlijk wel goed genoeg voor? Mijn motivatie was op dat moment ver te zoeken. Eén ding wist ik wel zeker: ik wilde nog steeds iets doen met innovatie. Alleen voelde ik intuïtief aan dat het nog niet het juiste moment was.

Wat wél begon te kriebelen, was mijn interesse in creativiteit en communicatie. Interviews afnemen, artikels schrijven, promotiemateriaal maken, grafisch werk en projecten op de achtergrond uitwerken: dát zijn de dingen die me echt energie geven. Achteraf bekeken ben ik mijn eerste job ontzettend dankbaar. Zonder die ervaring had ik deze kant van mezelf misschien nooit ontdekt.

In 2022 maakte ik de overstap naar communicatie en kwam ik terecht bij de ouderenvereniging S-Plus vzw. Blijkbaar laat die doelgroep me niet los: ik wil mee bouwen aan een toekomst waarin gezondheidszorg menselijk blijft en niemand op leeftijd vergeten wordt, ook met het oog op mijn eigen toekomst. Thema’s als eenzaamheid, inclusie en mentaal welzijn zijn nog steeds zaken waar ik mijn schouders onder wil zetten. Bij S-Plus richt ik me op externe communicatie. Ik verzorg de eindredactie van het ledenmagazine, beheer de website en sociale media, werk mee aan projecten en ontwikkel ik campagnemateriaal. Met een warm team om me heen voelde deze job als thuiskomen, na een periode waarin ik mezelf even was kwijtgeraakt. 

Hoe ziet een doorsnee werkdag er voor jou uit (of waarom bestaat die niet)?

Melissa: Een échte doorsnee werkdag bestaat eigenlijk niet voor mij, en dat maakt het net zo boeiend. De inhoud varieert sterk, afhankelijk van lopende projecten en activiteiten. Communicatie loopt als een rode draad door alles wat we doen, waardoor ik van bij de start nauw betrokken ben. Soms ben ik mee op locatie om een tentoonstelling op te bouwen of content te verzamelen voor onze sociale media, een andere dag zit ik in een werkgroep over digitalisering of brainstorm ik mee tijdens een redactieraad. En tussendoor werk ik vaak achter mijn bureau aan artikels, interviews of campagnemateriaal. Geen dag is hetzelfde, en dat houdt het boeiend. 

Een vaste waarde in mijn agenda is wel S-Plus Mag, ons ledenblad dat vier keer per jaar verschijnt. Voor de zomereditie, die in juli in de bus valt, moet in mei alles al klaar zijn. Dat betekent vooruitdenken, plannen en schrijven, vaak lang op voorhand.

Wat is de coolste of meest uitdagende opdracht die je ooit hebt uitgevoerd?

Melissa: Ik was nog maar net begonnen bij S-Plus, en mocht meteen mee naar hun jaarlijkse concerten. Toen in het mooie Kursaal in Oostende. Plots deelde ik een hotelkamer met een collega die ik nauwelijks kende, stond ik backstage met artiesten als Gene Thomas (uiteraard luidkeels meegezongen met Voor haar), Micha Marah, Helmut Lotti en Luc Appermont. De klassieke koffiepauze maakte plaats voor een glas wijn en fijne babbels. Je leert je collega’s op zo’n manier écht kennen. Niet veel mensen kunnen zeggen dat hun eerste werkweek zó begon.

Een andere opdracht waar ik met veel trots op terugkijk, is onze rondreizende fototentoonstelling ‘Te oud? Niks van!’. Daarmee willen we hardnekkige vooroordelen over ouderen doorbreken en tonen wie ze écht zijn: leergierig, actief, stijlvol, sportief en vol levenslust. Ik was van A tot Z betrokken bij het project: van het zoeken van modellen en het bijwonen van de fotoshoots tot het afnemen van interviews en het ontwerpen van de beelden en het bijhorende boekje met hun verhalen. We kregen al heel wat positieve reacties. De tentoonstelling reist dit jaar nog door heel Vlaanderen, zeker een bezoekje waard!

Wat is een professionele gewoonte of aanpak die je door IIM hebt ontwikkeld en waar je nog steeds de vruchten van plukt?

Melissa: Meer dan één, eigenlijk. De creativiteitstechnieken die ik bij IIM leerde, gebruik ik nog dagelijks. Ze helpen me om projecten of problemen vanuit verschillende perspectieven te bekijken en verder te denken dan het eerste, voor de hand liggende idee. Wat vroeger een 'probleem' leek, zie ik nu als een uitdaging. Iets om nieuwsgierig naar te kijken in plaats van me door te laten verlammen.

IIM heeft me ook geleerd hoe waardevol het is om mensen als individu te benaderen. Tijdens de opleiding werkten we met Insights-profielen om teams samen te stellen. Als ‘hervormer’ met een paars profiel ben ik gestructureerd, vastberaden en perfectionistisch. Maar ik leerde ook dat niet iedereen zo werkt, en dat is net een troef. Een goed team bestaat uit uiteenlopende profielen: empathische mensen, knoopdoorhakkers, kritische geesten, creatievelingen. Iedereen kan wel iets bijdragen. Vandaag probeer ik daar nog steeds bewust mee om te gaan. 

Als je drie momenten uit je studies kon herbeleven, welke zouden dat dan zijn en waarom?

Melissa: Eerst en vooral: de bootcamp aan de start van de opleiding. Ik was net overgestapt van Taal- en Letterkunde, waar ik me meteen niet op mijn plek voelde. Halverwege de bootcampweek sloot ik me aan bij de groep. Je zou verwachten dat je dan als buitenstaander binnenkomt, maar ik werd meteen warm onthaald. Dat gevoel van verbinding vergeet ik nooit meer.

Ook aan de Dutch Design Week in Eindhoven heb ik mooie herinneringen. Zelfs nu ga ik nog regelmatig terug. Het is een plek vol verrassende, soms absurde ideeën (van poep omzetten in drinkwater tot een ‘at-home-birth-kit’), die je dwingen om anders te denken. Die creatieve vrijheid werkte ongelooflijk inspirerend. 

En ten slotte: mijn stage bij de Sociale Innovatiefabriek. Daar ontdekte ik hoe krachtig innovatie kan zijn als het vertrekt vanuit maatschappelijke noden. Ik werkte mee aan projecten rond eenzaamheid, inclusie en armoede, en leerde mensen kennen met een oprechte drive om het verschil te maken. Het bewees voor mij dat je met de juiste intentie écht impact kunt hebben.

Wat is de grootste blunder die je ooit op professioneel vlak hebt begaan, en wat heb je eruit geleerd? 

Melissa: Ik heb intussen wel wat 'fuckups' achter de rug, maar het grootste leermoment kwam toen ik bleef vasthouden aan een project dat ik van bij de start al in twijfel trok. Onze Share-a-boxen. Ik voelde meteen: dit klopt niet voor mij. Maar ik volgde het plan, hoopte dat het gaandeweg zou klikken. Dat gebeurde niet. Als je er zelf niet in gelooft, straal je dat ook niet uit in je motivatie, je creativiteit en je communicatie.

Ik besefte achteraf dat ik eerder had moeten ingrijpen. Tijdens onze opleiding leerden we over de ‘Theorie van het Dode Paard’: “Als je merkt dat je op een dood paard zit, is de beste strategie om af te stappen.” Simpel in theorie, maar moeilijk in de praktijk. Zeker als er al veel tijd, geld en moeite in gekropen is. Stoppen voelt dan als falen. Dus probeer je het project nog van alle kanten te redden, terwijl je eigenlijk jezelf verliest. Was het een blunder? Misschien wel. Maar ik heb er ontzettend veel uit geleerd: durven luisteren naar je buikgevoel, op tijd kritisch evalueren, en het lef hebben om te stoppen als iets niet werkt. Dat is minstens even waardevol als doorzetten.

Wat is de beste investering die je ooit in jezelf of je carrière hebt gedaan?

Melissa: Zonder twijfel: investeren in mijn mentaal welzijn. Hoe goed je ook bent in je werk, als je mentaal blijft worstelen, loop je vroeg of laat vast.

Een jaar geleden zat ik er even helemaal door. Opgebrand, overprikkeld en gefrustreerd, en dat sijpelt natuurlijk door naar alles en iedereen om je heen. Dus gooide ik het roer om. Ik ging aan mezelf werken, hoe cliché dat ook klinkt. Ik begon bewuster met mijn tijd om te gaan: even wandelen tussen de deadlines, nee leren zeggen zonder me schuldig te voelen, en stoppen met alles persoonlijk op te nemen als het anders loopt dan gepland. Kan ik het meteen veranderen? Nee? Dan is het ook niet de moeite waard om me erin op te jagen. De wereld draait soms al vierkant genoeg, dan kan ik maar beter zelf de slingers ophangen.

Sindsdien voel ik het verschil in alles: meer rust in mijn hoofd en in mijn lijf. Die mentale shift maakt me scherper, socialer en daadkrachtiger. En dat zie je, ook in mijn werk. 

Als je werkleven een filmtitel zou hebben, welke zou dat dan zijn?

Melissa: 50 Shades of Deadline. Geen dag is hetzelfde, behalve de timing: altijd strak.

Wat is de meest waardevolle carrièreles die je tot nu toe hebt geleerd?

Melissa: Je hoeft niet iedereen mee te hebben om iets waardevols te doen. Niet elke neus moet in dezelfde richting staan, en soms trek je nu eenmaal niet allemaal aan hetzelfde zeil, en dat is oké. Wat telt, is dat jij gelooft in wat je doet en het met volle overtuiging en energie brengt. Dat is vaak al de helft van het werk.

Welke grote plannen en ambities heb je nog in het leven?

Melissa: Voor mij hoeft het allemaal niet meer zo groots te zijn. Waar ik vroeger de wildste dromen had, kies ik nu meer bewust voor vertragen, betekenis en balans. Tijd besteden aan dingen die me écht energie geven. Eén van mijn grootse wensen is ons gezin uitbreiden en mama worden. Een gezonde balans vinden tussen leven om te werken én werken om te leven. Ik heb ook altijd iets met dieren willen doen, dus wie weet neem ik daar ooit nog een verrassende wending in. Zolang het klopt met wie ik ben op dat moment, is het voor mij ambitieus genoeg.

Met welke woorden zou jij potentiële studenten overtuigen om voor IIM te kiezen?

Melissa: Als je je niet thuis voelt in klassieke opleidingen en op zoek bent naar je eigen pad, dan is IIM iets voor jou. Je leert er creatief denken, samenwerken, innoveren en écht impact maken. Een praktijkgerichte en veelzijdige opleiding die je voorbereidt op een toekomst in beweging. Je kan hiermee nog alle kanten uit.

Welke raad zou je geven aan studenten die nu in de opleiding zitten?

Melissa: Laat je niet verlammen door de drang om het perfect te doen. Soms denk je dat je alles moet kunnen of dat je iedereen moet overtuigen van je ideeën, maar dat is niet zo. Als jij ergens in gelooft en er met goesting aan werkt, dan kom je al ver. En durf fouten maken, daar leer je uiteindelijk het meest van. Gebruik de opleiding ook als een veilige speeltuin om te ontdekken wat bij je past. Probeer veel uit, stel vragen, trek op met mensen die anders denken dan jij. En onthoud vooral: je hoeft nog niet alles te weten. Zolang je nieuwsgierig blijft en trouw aan jezelf, komt alles op z’n plek.

Wie van je medestudenten zou je graag in dit interview terugzien en waarom?

Melissa: Eigenlijk: iedereen uit mijn afstudeerjaar. We waren zo’n hechte groep, met elk onze eigenheid, en het is geweldig om te zien hoe we allemaal een andere richting zijn uitgegaan. Ik ben zelf niet zo goed in het onderhouden van relaties, dus met velen heb ik nog weinig contact, maar elk interview lees ik met een grote glimlach op mijn gezicht.

Als ik er één iemand uit moet pikken, dan is het Matthias Van den Eynde. Al tijdens de opleiding vond ik hem enorm ambitieus en boeiend. Ik ben heel benieuwd welk pad hij intussen bewandeld heeft.