Ken Vander Putten

Sinds 2018 werk ik er als ‘werkvereenvoudiger’ — een rol waarin ik interne directies help om processen efficiënter te maken, verspilling te verminderen en output te verhogen. Voor die job schoolde ik me deels om tot lean professional.

In maart 2024 verliet ik even het vertrouwde pad voor een nieuwe uitdaging, maar ik vond er mijn draai niet. De manier waarop er werd gekeken naar werk en samenwerking strookte niet met mijn waarden. Met een klein hartje nam ik opnieuw contact op met mijn vorige leidinggevende, en sinds april 2025 ben ik weer aan de slag in mijn vertrouwde rol.

Naast mijn werk bouwde ik samen met mijn vrouw een warm gezin uit. Ook sport speelt een grote rol in mijn leven: ik was voorzitter van een triatlonclub, organiseerde een duatlon op topniveau en begeleidde een fusie tussen twee clubs.

Hoe ziet een doorsnee werkdag er voor jou uit (of waarom bestaat die niet)?

Ken: Een echte doorsnee werkdag bestaat eigenlijk niet. Alles hangt af van de fase waarin een project zich bevindt. Soms observeer ik processen of taken, soms voer ik tijdsmetingen uit of werk ik aan analyses. Op andere momenten bereid ik directievergaderingen voor of leid ik nieuwe collega’s op.

Wat ik wél heb geleerd, is dat een duidelijke rolomschrijving voor mij essentieel is. Als ik zelf een functie nog volledig moet invullen, wil ik alles tegelijk vastpakken — en dan wordt het moeilijk om dingen echt af te werken.

Wat is de coolste of meest uitdagende opdracht die je ooit hebt uitgevoerd?

Ken: Tijdens de eerste coronagolf ging alle aandacht bij Colruyt Group natuurlijk uit naar de winkels. Maar ook achter de schermen moest er veel gebeuren. Zo kwam ik terecht in het technisch magazijn, waar we in een recordtempo een nieuwe logistieke ketting op poten zetten om alle winkels te bevoorraden met ontsmettende gel, mondmaskers, handschoenen en andere beschermingsmiddelen.

We begonnen met een tiental mensen per dag, maar naarmate anderen hun gewone werk weer oppikten, slonk dat aantal snel. Toch moest de output gelijk blijven. Elke week werkte ik mee op maandag en dinsdag, probeerde ik verliezen te detecteren, en vanaf woensdag implementeerden we nieuwe initiatieven die we de week erop weer uittestten. Zo bleven we optimaliseren tot we met slechts drie mensen alles draaiende hielden. Ik ben nog altijd fier op wat we daar hebben neergezet.

Wat is een professionele gewoonte of aanpak die je door IIM hebt ontwikkeld en waar je nog steeds de vruchten van plukt?

Ken: Wat me meteen opviel bij de start van mijn loopbaan, is hoeveel voordeel ik had van de onderzoeksmethodes en analysevaardigheden die ik bij IIM heb geleerd. Onze opleiding was praktisch en gericht op het snel capteren van informatie én het formuleren van gefundeerd advies. Zowel tijdens stages als in het echte werkleven maakte dat echt een verschil met collega’s uit meer theoretische richtingen.

Als je drie momenten uit je studies kon herbeleven, welke zouden dat dan zijn en waarom?

Ken: Zonder twijfel: de eerste bootcamp. Ik kende niemand, maar dankzij de aanpak voelden we ons al snel één groep. Ik herinner me levendig hoe Joseph Antonio en ik elkaar voorstelden — met veel humor en wat podiumpresence — wat meteen voor hilariteit zorgde.

Een tweede moment is onze allereerste echte case, voor het Absolutely Free Festival. De opdracht: “Hoe blijven we binnen 10 jaar relevant als festival?” We stortten ons met passie op het project. De eerste feedback was kritisch, wat ons verraste. Maar in plaats van ons plan bij te stellen, besloten we koppig maar vastberaden verder te gaan met onze originele visie. Die drive en overtuiging zijn me altijd bijgebleven.

En tot slot mijn stage bij Flanders Classics. Als grote koersfan was het een droom om een businessanalyse te mogen maken voor de organisatoren van onder andere de Ronde van Vlaanderen. Toen ik jaren later zag dat sommige van mijn ideeën effectief waren opgepikt, voelde dat als een kleine overwinning.

Wat is de grootste blunder die je ooit op professioneel vlak hebt begaan, en wat heb je eruit geleerd?

Ken: Mijn grootste fout maakte ik recent, toen ik een job koos louter omwille van het financiële plaatje. Al snel voelde ik dat deze keuze indruiste tegen mijn waarden. De manier van samenwerken, het wereldbeeld — alles wrong.

Ik werd ongelukkig, verloor mijn energie, en voelde dat ik tegen mijn natuur in aan het werken was. De les? Voor mij ligt werkgeluk in samenwerking met mensen die verder kijken dan cijfers. Ik zoek voortaan bewuste werkplekken, waar efficiëntie, zinvol werk en mensgerichtheid centraal staan — mét een correct financieel plaatje uiteraard, maar zonder dat dat het enige doel is.

Wat is de beste investering die je ooit in jezelf of je carrière hebt gedaan?

Ken: Mijn netwerk. Ik investeer bewust in mensen die een ander pad gekozen hebben, omdat ik daar het meest van leer. Ik weet bij wie ik terechtkan, wie ik kan vertrouwen, en wie mij scherp houdt. En ik wil ook zelf zo’n sparringpartner zijn voor anderen.

Als je werkleven een filmtitel zou hebben, welke zou dat dan zijn?

Ken: ‘De Kunst van het Vallen en Opstaan’.

Mijn hele leven heb ik geprobeerd, gevallen, opnieuw geprobeerd. En telkens weer ben ik opgestaan, ben ik blijven geloven, blijven werken. Die veerkracht is mijn rode draad.

Wat is de meest waardevolle carrièreles die je tot nu toe hebt geleerd?

Ken: Kies bewust. Voor je waarden. Voor wie je wil zijn. En voor wie je wil worden.

Ik wil een aanwezige papa en partner zijn, sportief actief blijven én een impactvolle job hebben. Dat vraagt keuzes en balans. En dat lukt alleen als je goed luistert naar jezelf en naar de mensen die je vertrouwt.

Welke grote plannen en ambities heb je nog in het leven?

Ken: Persoonlijk leef ik momenteel mijn grote droom: ik train voor mijn eerste volledige Ironman. Een bekroning van tien jaar sportieve groei.

Professioneel wil ik vooral opnieuw plezier beleven aan mijn werk, en dat begint stilaan weer te lukken. Ik heb altijd een passie gehad voor het begeleiden van mensen. Of dat nu uitmondt in coaching of in het lesgeven? Dat zal de toekomst uitwijzen. Maar één ding weet ik zeker: ik wil terug voor de klas staan. Jonge mensen prikkelen, uitdagen, inspireren — dat geeft mij energie.

Met welke woorden zou jij potentiële studenten overtuigen om voor IIM te kiezen?

Ken: Durf te kiezen. Standaardkeuzes leveren meestal standaardresultaten op. Ja, ik twijfelde. Ja, ik vroeg me af welke jobs ik ermee zou kunnen doen. Maar achteraf bleek dat er in heel wat sectoren net op ons werd gewacht.

Ben ik gelukkig geweest? Heb ik veel geleerd? Heb ik me geamuseerd? Ja, ja, en nog eens ja.

Welke raad zou je geven aan studenten die nu in de opleiding zitten?

Ken: IIM-studenten zijn in mijn ogen stuk voor stuk wereldverbeteraars. Onthoud: de wereld verbeteren zit ook in kleine dingen. Verander iets voor drie mensen, en je beïnvloedt misschien onbewust een hele gemeenschap.

Durf falen. Mijn grootste lessen kwamen uit de dingen die ik probeerde en waar ik op mijn gezicht ging.

En vooral: geniet! Ik amuseer me vandaag nog altijd rot, maar die drie IIM-jaren… dat was echt een geweldige tijd.

Wie van je medestudenten zou je graag in dit interview terugzien en waarom?

Ken: Er zijn zóveel mensen die ik aan het woord zou willen laten, maar als ik moet kiezen: Matthias Van den Eynde, mijn buddy tijdens de opleiding. We zijn elkaar wat uit het oog verloren, dus ik ben benieuwd hoe zijn pad verlopen is.

En Nils Pannecoucke. Hij was toen al gefascineerd door toekomstdenken, en ik zou heel graag horen waar hij vandaag mee bezig is.