U bent hier

De laureaten van de RITCS Alumni Awards zijn gekend (foto's)

Naar jaarlijkse gewoonte koos het Alumni Kiescomité van het RITCS, School of Arts van de Erasmushogeschool Brussel, haar laureaten voor de RITCS Alumni Awards. Dit jaar ontvingen deze drie bijzondere professionals een award: voor de opleiding Audiovisuele Kunsten Beeld-Geluid-Montage wint Hendrik Willemyns, voor de opleiding Podiumkunsten-Assistentie wint Melinda van Berlo en voor Audiovisuele Kunsten Radio en Televisie wint Pol Dehert. Hun carrières boeien van begin tot eind.

De Alumni Awards werden uitgereikt op donderdag 2 februari 2017 tijdens het nieuwjaarsevent van het RITCS in De Bottelarij. Het RITCS Alumni Awards Kiescomité werd in 2004 door Bert Beyens, toenmalig departementshoofd van het RITCS, in het leven geroepen om de contacten tussen de hogeschool en haar oud-studenten levendig te houden. Vandaag bestaat het Kiescomité uit een vijftigtal afgestudeerden van het RITCS, die er thans ook als medewerker aan verbonden zijn, aangevuld met zogenaamde gecoöpteerde leden, RITCS-medewerkers die geen alumnus van het RITCS zijn.

Jaarlijks wordt aan de leden de vraag gesteld wie het verschil heeft gemaakt binnen het brede culturele veld waarin het RITCS zijn studenten loslaat. Hieronder leest u een biografie van de drie laureaten van 2017.

 

Hendrik Willemyns (Torhout 21 januari 1972),
alumnus Beeld-Geluid-Montage 1996
Award Audiovisuele Kunsten Beeld-Geluid-Montage

Hendrik Willemyns studeerde in 1996 af aan het departement RITS in de afdeling Beeld-geluid-Montage; hij was aanvankelijk geïnteresseerd in geluid en muziek-opname, maar koos later voor montage omdat slechts één andere student voor montage ging en er dus een tekort dreigde voor de eindwerken van tv-regie. Al voor hij goed en wel was afgestudeerd, werkte hij als monteur voor Ace Editing (1994-1997), en daarna voor Woestijnvis (1997-2007).
De grote passie van Hendrik Willemyns is echter muziek.

Als muzikant is Hendrik Willemyns bekend als kopstuk van Arsenal, de band die hij samen met John Roan sedert 1999 aanvoert. Arsenal bracht met groot succes een hele reeks albums uit: 'Oyebo Soul' (2003), 'Outsides' (2005), 'Lotuk' (2008), 'Lokemo' (2011), en 'Furu' (2014).
Live is Arsenal bijzonder populair. Ze stonden op de podia van zowat alle bekende Festivals (7 x Rock Werchter bv.). Arsenal won verschillende awards (o.a. Zamu 2005, Mia 2011). Een van hun eerste hits 'A Volta' werd gebruikt tijdens de laatste aflevering van de Amerikaanse serie 'Six Feet Under'.
Terwijl Arsenal - in 2003 - naarstig aan de weg timmert, begint Hendrik Willemyns zich meer en meer toe te leggen op andere aspecten van de audiovisuele kunsten. Naast de obligate videoclips ('Mr. Doorman', 'Temul', 'Black Mountain', 'Saudade' …) maakt hij ook documentaires over Arsenal’s gastmuzikanten; die komen van overal (Brazilië, Puerto Rico, Boston etc.).

Voor het album 'Lotuk' maakt Willemyns een intrigerend portret over Amerikaanse muzikanten, dat opgemerkt wordt op Docville, en uitgezonden op Canvas. Die documentaire zorgde ervoor dat Hendrik de kans krijgt om een 6-delige documentairereeks over boeken te draaien: 'Paper Trails', (2011), enerzijds omdat Canvas zocht naar een interessante invalshoek voor cultuur en anderzijds omdat Hendrik zowel regisseur, cameraman als monteur van dienst was.
Voor Arsenals 5e album 'Furu', schrijft en produceert Hendrik, samen met Ken Ochiai, zijn eerste fictiefilm: 'Dance! Dance! Dance!' (FILMFEST Gent 2014). Een mediumlange film die zich afspeelt in Japan en als filmconcert door Europa trekt.
In 2016 componeert Hendrik Willemyns nog de filmmuziek voor 'D'Ardennen', het opgemerkte langspeelfilmdebuut van Robin Pront om uiteindelijk in 2017 zijn eerste langspeelfilm te draaien (een Belgische-Japanse co-productie Menuet/Kadokawa), met als (voorlopige) titel 'Birdsong'.

 

Melinda Van Berlo (Wilrijk 9 september 1951),
alumna Assistentie 1972
Award Podiumkunsten-Assistentie

In 1970 schrijft Melinda Van Berlo zich in aan het Rijksinstituut voor Toneel- en Cultuurspreiding (RITCS) in de richting Assistentie. Ze begint na het behalen van haar diploma in 1972 meteen te werken als regieassistente bij de Belgische Radio en Televisie (BRT), en doet aanvankelijk vooral Multicamera en zeer veel rechtstreekse uitzendingen.

Na een tweejarig verblijf in Wenen, keert ze in 1976 terug naar de BRT (dienst Literaire en Dramatische Uitzendingen) en is ze regieassistente van verschillende literaire portretten, captaties van theaterstukken, grote multi-cameraproducties in studio, en de eerste televisiefilms in de reeks 'Made in Vlaanderen'. Op de set van 'In perfecte staat' werkt ze met regisseur Peter Simons, een ontmoeting die haar persoonlijke leven verandert. Ze zullen jarenlang een koppel (én ouders) zijn, tot Peter in 2005 in een ongeluk met zijn motorfiets het leven laat (Peter Simons was ook een RITCS-alumnus, én gedurende vele jaren docent).

Melinda Van Berlo heeft na een klein decennium televisiewerk de nodige ervaring om les te geven. Aan het RITCS geeft ze deeltijds les in de afdeling Assistentie, van 1979 tot 1985.
In 1980 vragen producent Roland Verhavert en regisseur Peter Simons haar als eerste assistent-regisseur voor de langspeelfilm 'Het einde van de reis'.
Vanaf 1984 is Melinda Van Berlo assistent-regisseur bij verschillende fictie televisiereeksen voor de BRT. Bekende titels zijn: 'Klein Londen, Klein Berlijn' in regie van Dré Poppe, 'De Bossen van Vlaanderen' en 'De Put', telkens in regie van Marc Lybaert.

De eerste keer dat Melinda Van Berlo de regisseurshoed opzet is met 'Het Contract', in 1990, naar een scenario van Geert Vermeulen, in de reeks ‘Made in Vlaanderen’, gecoproduceerd met de Nederlandse omroepvereniging NCRV.
Melinda Van Berlo wordt vanaf dan een van de eerste vrouwelijke Vlaamse regisseurs die voor de zogenaamde openbare omroep (BRT) een hele reeks ficties opneemt. Voor 'Het Park', een televisiereeks uit 1990, doet ze de regie van verschillende afleveringen van de seizoenen 2 en 3. In 1994 realiseert ze mee de opstart van 'Thuis', de eerste VRT-soap. Gedurende de eerste drie seizoenen neemt ze de regie voor haar rekening.
Dan volgt in 1997 'Recht op recht', een advocatenserie voor Eén met Veerle Dobbelaere en Filip Peeters. Voor 4 seizoenen is Melinda Van Berlo de regisseur van verschillende afleveringen.
Melinda wordt ook creative director (2001-2005) voor ‘WITSE’, de populaire politiereeks voor Eén met Hubert Damen. Liefst negen seizoenen lang werkt Melinda Van Berlo als regisseur voor 'WITSE'.

Een enigszins anders aspect van haar professionalisme toont haar regiewerk in 2011 voor de documentairereeks voor Canvas met Sven Speybroek ‘Publiek Geheim’ (ze drukt haar stempel op vijf van de 32 afleveringen). Tussendoor draait ze met veel plezier enkele reportages voor ‘Vlaanderen Vakantieland’ voor TV Eén. Ze werkt tenslotte ook als 'reader' voor de VRT.

Wanneer ze in 2013 na een lange carrière op pensioen gaat, besluit ze zichzelf een sabbatjaartje te gunnen. In 2014 start ze aan de Academie van Mechelen in de afdeling schilderkunst.

 

Pol Dehert (Mechelen 10 april 1950),
alumnus Radio en Televisie 1974
Award Audiovisuele Kunsten Radio en Televisie

Pol Dehert schreef zich in voor de kandidatuursjaren Romaanse Filologie aan de ULB van 1968 tot 1970. Daarna ging hij naar het RITCS (1970-1974) en studeerde af in de afdeling Radio en Televisie. Aan de Ecole National de Théâtre Strasbourg volgde hij daarna een aggregaatsopleiding theaterstudies (1975-1976 en deed een jaar stage in het voormalige Oost-Berlijn in de Volksbühne en het Deutsches Teater.
Van 1976 tot en met 1980 was hij voornamelijk actief als freelance regisseur ('Molly Bloom' naar James Joyce, 'De training van de kampioen voor de koers' van Michel Deutsch, verscheidene bekroonde televisieproducties waaronder 'Loin d'Hagondange').
Vanaf 1980 was hij huisregisseur en artistiek leider van ARCA N.E.T. ('Starkadd', 'Leonce en Lena', 'De Opdracht', 'Woyzeck').
Tussen 1987 en 1991 was hij artistiek leider van Noordelijke Theatervoorziening Groningen. Hij regisseerde er onder meer 'Edmond' (David Mamet), 'Regarde les femmes passer' (Y. Reynaud), 'Bergtaal' (H. Pinter).
Van 1991 tot 1995 was hij als dramaturg-regisseur verbonden aan Theaterteater in Mechelen (o.m. 'Celibaat' van Tom Lanoye).

Naast zijn theaterwerk realiseerde hij ook twee films: 'Art Nouveau' (1976, bekroond met de eerste grote prijs op het Internationaal Festival voor de Kunstfilm in Parijs), 'Oedipus en de sfinx', een film over symbolisten en decadenten (1980). Pol Dehert schreef ook het scenario voor 'F. Knopff' van Patricia Canino.
Reeds eind jaren zeventig was hij actief als docent in het hoger kunstonderwijs. In 1979 richtte hij samen met Luc D'Hooghe de afdeling Scenografie op aan het Sint-Lucas-instituut te Brussel, waar hij tot 1984 lesgever dramaturgie was. In 1993 was hij lesgever-opdrachthouder aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, en in 1994 gaf hij ook les aan het KASK in Gent.
Daarna werd Pol Dehert vast docent aan de afdeling Drama van het departement RITS, en was er van 1995 tot en met 2007 de opleidingscoördinator van.
Tevens werd hij de bezieler en mede-initiator van het specifieke, artistieke onderzoek met onder meer projecten over 'het komische en het populaire', 'performance en outsiderkunst' ('Let’s go outside'), 'subversiviteit' ('Subfest'). Op 26 januari 2015 behaalde Pol Dehert als eerste medewerker van RITCS School of Arts het Doctoraat in de Kunsten met de grootste onderscheiding op het project en proefschrift 'Rochester's world: the world of a/the Monkey'. Een anatomie van de barokke theatraliteit.


Meer info

RITCS | Royal Institute for Theatre, Cinema & Sound
School of Arts van de Erasmushogeschool Brussel

Frin Platteeuw

tel.: 02/507 14 00
e-mail: frin.platteeuw@ehb.be
www.ritcs.be

 

Foto's: Frin Platteeuw

Thema

Soort nieuwsbericht

Departement

Kenniscentrum

Deel dit artikel